~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
................................................................Άνθρωποι και Φύση πάνω από τα κέρδη
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Αυτός που αγωνίζεται μπορεί να χάσει, όμως αυτός που δεν αγωνίζεται ήδη έχει χάσει.

Bertolt Brecht, 1898-1956, Γερμανός συγγραφέας

ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΔΡΑΣΕΙΣ

Τρίτη, 29 Αυγούστου 2017

Η 2η αντιρατσιστική γιορτή στο Βασιλίτσι Μεσσηνίας, στην πλατεία του χωριού!


Vasiliki Lymperi 
 Ελένη Παπαγεωργίου.
27 Αυγούστου 2017 - Βασιλίτσι Μεσσηνίας





Η Ελένη Παπαγεωργίου πρόσθεσε 14 νέες φωτογραφίες — με τον Odysseas Aivalis και 10 ακόμη.
27 Αυγούστου στο Βασιλίτσι Μεσσηνίας


Μια από τις ωραιότερες αντιρατσιστικές γιορτές που έχουμε παραβρεθεί η 2η αντιρατσιστική γιορτή στο Βασιλίτσι Μεσσηνίας, στην πλατεία του χωριού! 

Μαζικότατη η προσέλευση κόσμου από όλες τις γύρω περιοχές. Ντόπιοι μετανάστες αλλά και παραθεριστές από όλο τον κόσμο, συζητήσαμε για τα τρέχοντα θέματα, γύρω από το αντιρατσιστικό - αντιφασιστικό. Αλλά και βεβαίως περάσαμε όμορφα χορεύοντας και τραγουδώντας μέχρι τα ξημερώματα...

Είναι πολύ σημαντικό να γίνονται πολλά αντίστοιχα φεστιβαλάκια παντού σε όλη τη χώρα, στέλνοντας ξεκάθαρα και προς κάθε κατεύθυνση το: Μαζί ζούμε - Μαζί αγωνιζόμαστε - 
Μαζί διεκδικούμε!

Πέμπτη, 24 Αυγούστου 2017

Η ΙΙΚΑΡΙΩΤΙΣΣΑ που αναγκάστηκε να ζει στο ίδιο χωριό με τον ρουφιάνο που την κατέδωσε επί Χούντας...



Η ΙΙΚΑΡΙΩΤΙΣΣΑ που αναγκάστηκε να ζει στο ίδιο χωριό με τον ρουφιάνο που την κατέδωσε επί Χούντας... 
Αυτή είναι η ιστορία της κυρίας Αλεξάνδρας, 
που στα 89 της χρόνια δεν ξεχνάει όσα πέρασε επί Χούντας

- "Είμαι γέννημα-θρέμμα Ικαριώτισσα. Γεννήθηκα τον Νοέμβριο του 1928. Είχα καλούς γονείς, ήταν απλοί άνθρωποι, αγρότες, που με αγαπούσαν πολύ. Ίσα που έβγαλα το Δημοτικό και κηρύχτηκε ο πόλεμος. Με την πείνα, στην κατοχή, οι άνθρωποι έφευγαν από την Ικαρία και πήγαιναν με τις βάρκες στη Μέση Ανατολή. Όπως φεύγουν τώρα από εκεί κι έρχονται εδώ, έτσι έκαναν και οι Έλληνες τότε. Έπαιρναν κάτι βαρκούλες, κινδύνευε η ζωή τους και πήγαιναν για να βρούνε κάτι να φάνε. Εκεί είχε πάει κι ο Γιάννης.
Πρώτη φορά τον είδα στην εκκλησία, όταν γύρισε από την ξενιτιά. Είδα έναν ωραίο νεαρό και αμέσως είπα «άχου, ποιο είναι αυτό το όμορφο παλικάρι;». Την ίδια στιγμή και την ίδια μέρα, ξεκίνησε η ιστορία μας. Πήγα κοντά και τον καλωσόρισα. Ήταν αμοιβαίο το αίσθημα. Τότε ήμουν 17 ετών. Πέρασε ο εμφύλιος, το αντάρτικο και παντρεύτηκα μετά από οκτώ χρόνια, στις 9 του Γενάρη του ’55. Τον ίδιο Δεκέμβρη έκανα το πρώτο μου παιδί. Τη Ρούλα. Και μετά από λίγα χρόνια το δεύτερο, τη Ματίνα.
Μετά ήρθε η Χούντα. Τότε, ένας συγγενής μας έφυγε και πήγε στην Αμερική και μου άφησε το καφενείο του για να το δουλέψω, επειδή με τη γυναίκα του -που ήταν η δασκάλα του χωριού- ήμασταν φίλες. Εκείνη την περίοδο, φοβόμουν μην κυνηγήσουν τον άνδρα μου διότι η οικογένειά του ήταν Αριστερή. Ήταν φόβος και τρόμος εκείνη η εποχή.
Ήταν το ’67. Ο γιος του ρουφιάνου μου, είχε κι αυτός καφενείο. Βλέπανε ότι εγώ πάω μπροστά αφού με προτιμούσε όλο το χωριό και θέλησαν να μου κάνουν κακό. Τότε αρκούσε μία μικρή καταγγελία στη Χούντα ότι ο «αριστερός έκανε αυτό» κι αμέσως σε μαζεύανε. Εγώ δεν ήμουν στο Κόμμα, απλώς όταν ήμουν κοπελίτσα καμιά φορά πήγαινα σε καμιά συγκέντρωση του ΕΑΜ. Ήταν αρχιρουφιάνος. Αν ένας άνθρωπος έχει κάνει μία ατιμία στη ζωή του, τότε αυτός τις είχε κάνει όλες. Όλες. Δεν είχε αφήσει τίποτα. Πήγε λοιπόν στην αστυνομία και κατήγγειλε ότι έβρισα τον βασιλιά και είπα «Ο κωλο-Δανός να μη σώσει και έρθει από εκεί που βρίσκεται». Πού ήξερα εγώ πού είναι ο βασιλιάς; Έβαλε και μάρτυρα ένα «ζώο», έναν παραβάτη που τον εκμεταλλεύτηκε ο απατεώνας και τον πήρε να μαρτυρήσει εναντίον μου.
Όταν ήρθε η αστυνομία στο καφενείο, είχα πολλή δουλειά μιας και ήταν 8 Σεπτέμβρη – της Παναγίας. Μου είπαν ότι πρέπει να πάω από το χωριό στον Άγιο Κήρυκο για μία κατάθεση. Όταν πήγα, μου είπαν «δυστυχώς, θα κάνεις ένα μικρό ταξιδάκι». Τα είχαν κανονίσει όλα. «Θα πας μέχρι την Αθήνα και θα γυρίσεις», είπαν μόνο. Όταν το έμαθε ο άνδρας μου, ήρθε αμέσως από τη δουλειά του. Μπήκε μαζί μου μέσα στο καράβι, πήγαμε στον Πειραιά κι από εκεί με πήρε η Ασφάλεια και με έχασε.
Με πήγαν στο Πασαλιμάνι σε ένα μπουντρούμι, στο Μεταγωγών. Οι άνθρωποί μου έκαναν τρεις μέρες να βρουν ότι με είχαν πάει εκεί. Ήμουν πολύ τυχερή όμως, διότι σε αυτό το μπουντρούμι βρήκα μία κυρία που ήταν βουλευτής. Πολύ έξυπνη. Η Μαρία Καραγιώργη. Είχε περάσει πάρα πολλά στη ζωή της -δικαστήρια και εξορίες- και μου έδωσε να καταλάβω ότι πρέπει να ξεχάσω το παρελθόν και να κοιτάξω μπροστά εάν θέλω μια μέρα να γυρίσω στα δυο παιδιά μου. Αυτή η γυναίκα, μου έβαλε με το ζόρι φαγητό να φάω, μου έδωσε κουράγιο – εγώ ήμουν πεθαμένη. Σκεφτόμουν τα παιδιά μου – το μικρό που ήταν επτά ετών και τη μεγάλη μου, που τελείωνε το Δημοτικό. Εκεί μέσα στο μπουντρούμι έμεινα 19 μερόνυχτα. Όταν με πήγαν στον βασιλικό επίτροπο, από τον φόβο μου, δεν έβγαινε λέξη από το στόμα μου. Κρίθηκα προφυλακιστέα και με πήγαν στις φυλακές Αβέρωφ.
Αυτή η γυναίκα μού είχε πει, όταν πάω στις φυλακές και με ρωτήσουν με ποιες θέλω να πάω -με τις ποινικές ή με τις πολιτικές-, να πω με τις πολιτικές. Πράγματι με ρώτησαν με «ποιες θες να πας»; Και είπα με τις πολιτικές. Αμέσως φωνάξανε «Κομμουνίστριες, ελάτε να πάρετε μια δικιά σας». Κατεβαίνει μια κοπελίτσα, με αγκαλιάζει και με παίρνει να πάμε σε κάτι υπόγεια. «Εδώ θα μένω;», της λέω. «Όχι», μου λέει, «εκεί που θα πάμε είναι ευάερα και ευήλια». Πήραμε τα απαραίτητα και ανεβήκαμε απάνω κι όντως ήταν ένας φωτεινός θάλαμος που είχε μέσα όλες τις πολιτικές. Αν έκανα το λάθος κι έλεγα να πάω με τις ποινικές, δεν θα ζούσα. Μου εξήγησαν μετά ότι από κάθε μέρος ήθελαν να πιάσουν έναν άνθρωπο, για να φοβεριστούν οι υπόλοιποι. Δεν τους ένοιαζε αν ήταν άνδρας, γυναίκα, μάνα – στην Ικαρία, βρήκαν στόχο εμένα.
Με πήραν δυο φορές για δήλωση, να πάω να υπογράψω ότι απαρνιέμαι το Κόμμα για να τοιχοκολλήσουν το χαρτί στο χωριό να με ρεζιλέψουν. Εγώ είχα πεισμώσει. Δεν έκανα καμία δήλωση. Κι έφαγα αρκετές κλωτσιές γι’ αυτό.
Ήμουν κάπου 40 χρονών τότε. Όλες οι κοπέλες ήταν μικρότερες και με είχαν στα ώπα-ώπα. Να με ταΐσουν, να με περιποιηθούν. Τα παιδιά μου όμως ήταν έξω. Η μικρή μου κόρη ήρθε να ζήσει με την κουνιάδα μου στην Αθήνα και η μεγάλη ήταν στην Ικαρία. Αν δεν είχα τα παιδιά μου, θα το αντιμετώπιζα πιο εύκολα. Η μεγάλη μου κόρη έδινε εξετάσεις για να περάσει το Γυμνάσιο. Και ήταν μόνη της. Περισσότερο με ένοιαζε να πάνε όλα καλά και να περάσει, παρά να δικαστώ εγώ.
Μια μέρα, η κουνιάδα μου έφερε τη μικρή στη φυλακή. Στο επισκεπτήριο υπήρχε ένα σύρμα και μιλούσαμε, εγώ από μέσα κι οι άλλοι απ’ έξω, αλλά τα παιδιά επιτρεπόταν να τα δούμε ένα λεπτό. Όμως, εκείνη την ημέρα άργησε η κουνιάδα μου και πέρασε η ώρα και δεν άφηναν να δω το παιδί. Έλεγα, «μια στιγμή, να πιάσω το παιδί μου». Και εκείνο φώναζε από έξω, «Μαμά βγες, έχω νέα να σου πω, έχω νέα να σου πω». Δεν άφηναν το παιδί να μπει μέσα. «Τελείωσε το επισκεπτήριο», είπε κάποιος. Αρχίζω τότε και βροντώ τις πόρτες. Έγινε το κάτι άλλο. Χτυπούσα και φώναζα ότι, «αν δεν μου φέρετε το παιδί μου να το πιάσω στα χέρια μου, σκοτώνομαι». Μου την έφεραν.
Δικάστηκα τρία χρόνια, αλλά έκανα τέσσερις μήνες φυλακή, επειδή δώσανε μία αμνηστία για όσες είχαν ανήλικα παιδιά. Όταν έφυγα, ακούστηκε πίσω μου της φυλακής η κλειδαριά και ο φύλακας να φωνάζει με απειλή. «Προσέχετε εκεί που πάτε, γιατί δεν φεύγετε με καλές προοπτικές από εδώ μέσα», επειδή δεν είχα κάνει δήλωση.
Για την Ικαρία, ήταν μεγάλο πλήγμα αυτό που συνέβη. Αναστατώθηκε όλο το νησί. Και οι Δεξιοί. Τον ρουφιάνο, τον έφτυναν όλοι. Το χωριό τον αντιμετώπισε πάρα πολύ άσχημα και δεν πήγαινε κανένας πια στο καφενείο του, μέχρι που παραπονέθηκε στην αστυνομία. Τότε τους μάζεψε η αστυνομία στο σχολείο να τους νουθετήσει γιατί δεν πηγαίνουν και στο δικό του καφενείο και φεύγοντας γύρισαν πάλι τσούρμο όλοι στο άλλο καφενείο. Δεν πήγε κανείς στου ρουφιάνου.
Όταν γύρισα, ακόμα δεν τους είχε περάσει η κακία. Ερχόταν κόσμος στο σπίτι να με χαιρετήσει και να δείξει την αγάπη του και αυτοί πήγαν στην αστυνομία και είπαν ότι έκανα συγκεντρώσεις. Με το που γύρισα, με κάλεσε και ο αστυνομικός. Μου είπε «καλώς ήρθατε». «Καλώς σας βρήκα», του είπα, «Είδατε που δεν με πιστέψατε; Με πίστεψε όμως η Παναγία και με έφερε πάλι πίσω στα παιδιά μου». Αυτός ταράχτηκε. Μου είπε καλύτερα να φύγω από το χωριό, να μη βλέπω τον ρουφιάνο και τον μάρτυρα γιατί θα τους τύπτει η συνείδησή τους. Και είπα «Γιατί; έχουν τέτοιο πράγμα; Αν είχαν συνείδηση, θα έπιαναν μια μάνα να τη βάλουν φυλακή χωρίς να φταίει σε τίποτα;» Έζησα στο ίδιο χωριό μαζί του. Τι να έκανα; Να έφευγα από το σπίτι μου; Δεν γινόταν.
Τον συνάντησα μία φορά τυχαία ύστερα από πολύ καιρό και έτυχε να κρατώ στα χέρια μου ένα πριόνι. Και μου λέει «Ούτε καλημέρα;». «Να σηκώσω το πριόνι να σου δώσω μια στο κεφάλι να σου πω εγώ καλημέρα», του απάντησα. Τα μάζεψε κι έφυγε.
Πώς αισθάνομαι τώρα γι’ αυτούς τους ανθρώπους; Ο μάρτυρας ζει. Ζει με τα κατσίκια του, ζει σαν ζώο, δεν έχει επικοινωνία με ανθρώπους. Και αν τον συναντήσω στον δρόμο; Αισθάνομαι όπως όταν συναντάς τα βρωμερά σκουλήκια που τα προσπερνάς για να μην τα πατήσεις. Έτσι αισθάνομαι κι εγώ. Ο ρουφιάνος έχει πεθάνει. Και όλα σταματούν πια μπροστά σε έναν νεκρό".

___________
Αυτή είναι η ιστορία της κυρίας Αλεξάνδρας, όπως τη διηγήθηκε στη Μελπομένη Μαραγκίδου.
Πηγή: Vice | http://www.katiousa.gr/…/ikariotissa-pou-anagkastike-na-ze…/

Τετάρτη, 16 Αυγούστου 2017

ΓΙΑΤΙ ΤΑ ΑΤΕΛΕΙΩΤΑ ΒΟΥΝΑ ΤΗΣ ΒΟΥΛΓΑΡΙΑΣ ΔΕΝ ΚΑΙΓΟΝΤΑΙ ΟΠΩΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ; ΤΙ ΚΑΝΟΥΝ;

«ΜΗ ΜΟΙΑΣΟΥΜΕ ΣΤΗ ΒΟΥΛΓΑΡΙΑ;» Έτσι; 


ΚΛΑΙΜΕ ΟΛΟΙ για αυτά που συμβαίνουν αυτές τις μέρες και η πανέμορφη Ελλάδα μας με τα αιωνόβια δάση της μετατρέπεται σε αποκαϊδια.

Οι αιτίες; Δείτε ΤΙ κάνουν οι γείτονές μας οι Βούλγαροι που ΔΕΝ κάνουμε εμείς…
Βασικά έχουν υπερσύγχρονα μέσα πυρόσβεσης παλαιότητας … ΔΥΟ ετών.

Δεν υπάρχει βουνό -και είναι άπειρα- που να μην διατέθει αντιπυρικές ζώνες με ευκολη πρόσβαση στα πυροσβεστικά οχήματα.

ΟΛΟ το χρόνο οι ζώνες αυτές καθαρίζονται με επιμέλεια απο εργαζόμενους στους δήμους που προσλήφθηκαν γι αυτό το λόγο.

Υπ’οψιν οτι οι δήμοι έχουν τεράστια έσοδα απο τις ζώνες στάθμευσης, τα δημοτικά τέλη, την έκδοση διπλωμάτων, τέλη κυκλοφορίας, διόδια (Βινιέτα), την είσπραξη κλήσεων- προστίμων, την εκμετάλευση των 100άδων πάρκων, την είσπραξη νερού, ρεύματος, αερίου, τηλεφώνων κ.λ.π.
Υπάρχουν χιλιάδες ασχολούμενοι στα δάση που πληρώνονται απο τα έσοδα των δήμων.


Διαθέτουν συστήματα αυτόματης ανίχνευσης πυρκαγιών και άμεσης επέμβασης.


Και φυσικά οι όποιες Κυβερνήσεις που περνάνε απ τη χώρα τους, βελτιώνουν οτι έκαναν οι περασμένες στον Δασικό τομέα που είναι ο κυρίαρχος πλούτος.


______

Τρίτη, 8 Αυγούστου 2017

Τα εργατικά «ατυχήματα» δεν είναι ατυχήματα.

  – Σχόλιο για το θάνατο δύο εργατών στη Σκάλα Λακωνίας – 


«Η εθνικότητα του εργάτη δεν είναι γαλλική, αγγλική, ή γερμανική· η εθνικότητα του εργάτη είναι η Εργασία, η ελεύθερη σκλαβιά, το ξεπούλημα του εαυτού του. Η κυβέρνησή του δεν είναι γαλλική, αγγλική, ή γερμανική· η κυβέρνηση του εργάτη είναι το Κεφάλαιο. Ο αέρας της πατρίδας του δεν είναι ο αέρας της Γαλλίας, της Γερμανίας ή της Αγγλίας· είναι ο αέρας του εργοστασίου. Το έδαφος που του ανήκει δεν είναι το γαλλικό, το αγγλικό ή το γερμανικό· το έδαφος που του ανήκει είναι δυο μέτρα κάτω απ’ τη γη«.

(Καρλ Μαρξ, Για το Βιβλίο του Φ. Λιστ “Το Εθνικό Σύστημα της Πολιτικής Οικονομίας”, 1845)
>| Τραγικό θάνατο βρήκαν δύο εργάτες και άλλοι δύο δηλητηριάστηκαν όταν κατέβηκαν να πραγματοποιήσουν το πρωί εργασίες απόφραξης σε φρεάτιο αντλιοστασίου αποχέτευσης του Δήμου, την Τρίτη 1η Αυγούστου στη Σκάλα Λακωνίας.
Αρχικά ένας 51χρονος Βούλγαρος εργάτης έχασε τις αισθήσεις του και τελικά την ζωή του. Βλέποντάς τον αναίσθητο, ένας 37χρονος συνάδελφός του, ελληνικής καταγωγής κατέβηκε να τον βοηθήσει, αλλά σύντομα έχασε και αυτός τις αισθήσεις του από τις έντονες αναθυμιάσεις και την ζωή του και τότε κατέβηκαν και οι άλλοι δύο εργάτες να τους βοηθήσουν 66 και 22 ετών αντίστοιχα, με αποτέλεσμα να χάσουν και αυτοί τις αισθήσεις τους.
Στο μεταξύ όμως έφτασαν στο σημείο άντρες της Πυροσβεστικής που είχαν κληθεί και ανέσυραν ζωντανούς του δύο τελευταίους που μεταφέρθηκαν και νοσηλεύονται με δηλητηρίαση στο Γενικό Νοσοκομείο Σπάρτης, ωστόσο για τον 22χρονο που κρίνεται πιο σοβαρή η κατάστασή κρίθηκε απαραίτητο να μεταφερθεί σε Νοσοκομείο της Αθήνας.
Αυτή είναι η καθημερινότητα στα κάτεργα του Ελληνικού Κεφαλαίου, όπου η απουσία μέτρων ασφαλείας και υγιεινής συναντούν την εντατικοποίηση και την απόλυτη υποτίμηση της εργατικής δύναμης. Την ώρα που η ελληνική τουριστική βιομηχανία φτάνει κέρδη ρεκόρ, και οι εργάτες εκεί εργάζονται με τα πιο εξευτελιστικά μεροκάματα, άλλοι χάνουν τη ζωή τους μέσα στην καλοκαιρινή αυγουστιάτικη λάβρα στις χειρότερες συνθήκες εργασίας. Αυτή είναι η μοίρα που επιφυλάσσει το Ελληνικό Κεφάλαιο για χιλιάδες εργάτες/ριες πρωτίστως μετανάστες, αλλά και για αυτούς με ελληνικά χαρτιά. Τα εργατικά «ατυχήματα» δεν είναι ατυχήματα. 
Ας θυμηθούμε πόσοι/ες ήταν άφησαν τη τελευταία τους πνοή, είτε σακατεύτηκαν για την υπόλοιπη ζωή τους, στα κάτεργα της μαύρης εργασίας με τρανταχτό παράδειγμα αυτό των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 (την «χρυσή» εποχή του ελληνικού καπιταλισμού). Πόσοι/ες άλλοι αγωνιούν καθημερινά για τη ζωή τους για ένα κομμάτι ψωμί. Ο πραγματικός υπεύθυνος για το εργατικό ατύχημα στη Σκάλα Λακωνίας είναι ο ίδιος ο ελληνικός καπιταλισμός.
Αυτή είναι και η μοίρα για τους εργάτες/τριες όλου του κόσμου, ανεξαρτήτως καταγωγής, φύλου, χρώματος, σεξουαλικού προσανατολισμού.Το καθολικό αίτημα όμως για ένα κόσμο χωρίς τάξεις και εκμετάλλευση στοιχειώνει ακόμα αυτόν τον άδικο βάρβαρο κόσμο, μέχρι τη τελική απελευθέρωση του ανθρώπινου είδους και την έναρξη της πραγματικής ιστορίας του.
Αυτόνομη Πρωτοβουλία Ενάντια στη Λήθη

http://www.inred.gr/ta-ergatika-atiximata-den-einai-atixim…/
Εικόνα: Oswaldo guayasamin’s ART – http://www.guayasamin.org/